"το πριόνι του ποντικιού"

20/4/19


την νύχτα που πέθανα κοίταξα τον εαυτό μου στην άσφαλτο για τελευταία φορά
γύρισα σπίτι και αντί να κλάψω 
γέλασα και έβαλα να πιω 
εδώ, την μέρα που σκέφτηκα εσένα αντί για μένα 
εδώ σε αυτό το εδώ που τα ξεκίνησα όλα από την αρχή
χαρτί στυλό τσιμέντο και ένα σπίτι 
σφαλιάρες από ανατριχίλες να βιάζουν το κορμί μου
στραβές κορνίζες, αμαρτίες στιγμές πανικού
μηνύματα για την ζωή από το καρτελάκι του τσαγιού 
ρουτίνα τοξικός θηλασμός
μέρα με την μέρα τα αυτιά σου να χαϊδεύει
μια γέφυρα στην Άρτα θυμίζει η ψυχολογία αυτή
ή αλλιώς μια βόλτα στην γκρίζα πόλη του μυαλού μου μεσημέρι κυριακή

"δωμάτιο 13"

22/3/19


όταν το τώρα δεν φτάνει το μετά
και τα τεντωμένα χέρια τ' άστρα
εγώ γράφω για όλες αυτές τις φορές που προσπάθησα 
αυτή η αίσθηση έρχεται κάθε χρόνο
είναι στο μικρό τσεπάκι της μαύρης μου βαλίτσας
που με κάνει να σκέφτομαι τι μου είχα πει μια μέρα 
και βλέπω την ακτή μου να απομακρύνεται
είναι και η μυρωδιά αυτής της πόλης που την γεύτικα τόσο άδεια
προσπάθησα και γέμισα τα στενά της με στίχους  
για να μπορώ να χαμογελάω όταν περνώ

"σκετο"

15/3/19


χθες σε μια δόση μέθης, σου είπα ότι πονάνε όλα μου τα όργανα
η ζάλη δεν με άφηνε και το ξυπνητήρι έπρεπε να χτυπήσει στης 9:22
η μέρα περνούσε αργά και από το αριστερό μου μάτι τα έβλεπα όλα θολά
θα χρησιμοποιήσω την λέξη ανασφάλεια
για να δικαιολογίσω τον πόνο στην κοιλιά
στολίζω το κενό για να κρύψω την αλήθεια που μισώ
κοιτάω ψηλά τον ουρανό
για να δω τον θάνατο από ένα άστρο λαμπρό
αυτή η τελευταία πνοή αποκτά νόημα τρανό
    ..ζούσε για έναν γαμημένο σκοπό

"x3 5:14 "

24/2/2019


κάθε φορά που ανασένω τρέμει η ψυχή χώρος δεν υπάρχει για άλλη σκέψη και αυτές τις μικρές ταχυπαλμίες δεν μπορώ να τις ελέγξω με αυτά τα μεγάλα μάτια σπάει κάθε σπιθαμή και τα κύτταρα μου πέφτουν στο κενό ξέρω ότι μπορώ να δω όσο μακριά σκέφτομαι μπορεί να φοράω γυαλιά αλλά αυτό δεν μου επιτρέπει να βλέπω τα πάντα και απόψε σε σκέφτομαι πολύ έντονα Παράγραφος, σκέψη και ανάσα τρέμω από τα νεύρα ταχυπαλμία και μίσος κάθε άνθρωπος που το κάνει αυτό είναι λίγος Κάπως ανάσενα • τώρα ζωή γέλιο από αστραπή θολή θάρρος και πυγμή γνωστή συνταγή τέλος ημέρας με βρίσκει πάλι εκεί να φωνάζω πως κουράστηκα γαμώ..πως τα βλέπω όλα άσχημα με πήρε χρόνια να βρω την παραλία και χαράμισα δύναμη και χρόνο πράγμα που ποτέ δεν μετανιώνω πολλές φορές το μόνο που μένει είναι η ποίηση και ξέρω να συντηρώ τ' αδιέξοδα μου ξημερώνει, νέα μέρα και θα τα καταφέρω

"γκου-ρου"

20/1/19


ένα βιβλίο σκέψεις προσθέσεις αφαιρέσεις
κουβάρι με κλωστές ίσον επιλογές
σε μια μέρα όλα τα γκρεμίζω 
στεναχώρια απογοήτευση λιπη το βαρύ μου στέρνο στολίζω 
λίγο πριν βγουν τ' άστρα το βράδυ 
βγαίνει στην επιφάνεια το φως 
κι εγώ στο πάτωμα του παρελθόντος στέκομαι μοναχός 
δεν θα κοιμηθώ αν τον γρίφο δεν λύσω 
και με τις ακτίνες του ήλιου ξανά από την αρχή να ξεκινήσω
μέχρι τουλάχιστον να έρθει η νύχτα 
και το κουβάρι μου τυλίξω 
χωρίς οινόπνευμα στην έρημο θα ναυάγησω 
και με τούτο το κουφάρι μου με την φωτιά σε αγγίξω
άτρωτα σώματα που δεν φοβούνται τον θάνατο 
και δάχτυλα που αγγίζουν την ουράνια σιωπή
ξύπνα άλλη μια προσπάθεια κι άλλη μια όπως πριν
κρέμομαι από την τελευταία κλωστή
διάλυσε το σκοτάδι την δύσκολη αυτή στιγμή .

"αργη κινηση"

 7/1/19


ολα στραβα ουρανε μου και κουραστικα μια μαυρα μια ασπρα με την ζωη τα χαλασα πηρα φορα και καπως ετσι την πατησα επιλογες που δεν συμβαδιζουν με τα θελω καλως ηρθες στης ζωης μου το μπουρδελο και ετσι μια νυχτα που ηπια πολυ σου ειπα τι πιστευω ανεξηγητος o κοσμος των ματιων σου και ενας γαλαξιας με λογια στην ακρη των χειλιων σου δεν σβηνει σου λεω φωναζω προσπαθω οτι χτιζω το γκρεμιζω και παλι απο την αρχη γυριζω αφυσικα οσα σου φανταζουν λογικα την αποψη σου δωσε μου γαμω τα ιδανικα τo δακρυ σου να χαϊδευει την βαθια μου πληγη απο εδω μεχρι τον διαολο' στην θαλασσα προχωραμε και οπου βγει στο δωματιο μου χορευω ρομαντικα σαν να σπανε κοκκαλα στον αερα ρυθμικα ολα τα στοιχεια μπλεκονται στο κεντρο της γης μεσα στην ερημο του μυαλου μου τρεξε να κρυφτεις μια στιγμη κολλαει στο παντα και εγω νεκρος ανασταινομαι για παντα

skase oneireuomai

30/12/18

Kses ti.. telika fteei to oti stamatisa tis teleutees 2 vdomades na kanw pragmata pou agapaw kai pragmata pou me kanoun na niwthw kala me emena• pragmata pou me veltionoun/ekselizoun otan sou elega gia kinitra to topothetisa lathos apla gia kapoio logo katevasa ta rola evala Fraxmous se ola auta ta pragmata.
To oti eimai lupimenos pantos nai to pisteuw kai to poto polles fores me rixnei se auton ton vourko tis dustixias gi auto me eides etsi xthes twra den kserw  ti allo na pw apla auto/ ta gkremisa ola kai ksanaprospathw apofeugontas auto to keno

kapws etsi me mia mikrh eksomologhsh se ena taksidi me enan filo epilegw na kleisw ton kuklo tou 18' kalh xronia 

"shape of voice"

25/12/18



φτιαχμενοι στο σκοταδι για το σκοταδι
δεν μπορουμε να κλαψουμε κι ας μας το ταξαμε
το μονο που μπορουμε ειναι το να γελαμε
κι οταν με ρωτας γιατι πινω
γιατι η ματαιοτητα στο κεφαλι μου δεν σβηνει αλλιως
φτιαχμενες μερες καταληγουν στο κενο
η υγρασια στο δεντρο στα φυλα στον κορμο του σωματος μου κραταει στιγμες
αλλα στα πνευμονια μου γινονται ουλες
με αρρωστισε ο κοσμος που κλεινω μεσα στο μυαλο μου 
κι για το καθε τι που δεν καταφερα να κανω δικο μου
τι σχημα εχει η φωνη μεσα απο ενα γραπτο;που καταληγουν ολες αυτες οι σκεψεις..
οπως ειπα το μονο που μπορουμε να κανουμε ειναι να γελαμε
και βγαινουν απο μεσα μας οι τοξινες, τα ονειρα, τα αποθημενα τα ιδανικα..
εκπαιδευτικα απο αυτο και κανω την προσπαθεια αλλά ολο την χανω

"η καρδια του διαστηματος"

5/12/18



με κανει να νομιζω οτι βελτιωνομαι
η ετσι πιστευω τουλαχιστον
η αισθηση οταν κοιμαμαι το πρωι
οταν ξυπναω το βραδυ
ο ιδρωτας που βγαινει απο τους πορους οταν ιδρωνω
οταν τρεχω οταν περπαταω οταν πεφτω
η ιδεα οτι νιωθω λιγο πιο πολυ ζωντανος
η χαρα οταν κανω πραγματα που αγαπω
και η αποτυχια που καθε φορα με τρεφει με γνωση
τα πραγματα που με στεναχωρουν..
και οταν πεφτω πια• εχω ενα μικρο μπαλονι στην πλατη
η νεα μου καρδια μια νεα αρχη
πολλες φορες με βια με παει στην αρχη
τα χερια μου μια μεγαλη πληγη
το σωμα ψαχνει τροπο να σταματισει την ροη
και το βαρυ μου το κεφαλι πεφτει ακουμπαει την γη
καθε μερα στιγμιαιοι πολεμοι στο μυαλο
δυσκολο να κρυφτω απο τον διπλανο ποσο μαλλον απο τον ιδιο μου τον εαυτο
εχω μια χουφτα πραγματα να κρατιθω αλλιως δεν θα ειχα λογο να ειμαι εδω

"μια εικονα γνωστη"

3/12/18


Σε ενα καραβι ενα ταξιδι μακρια
Μυαλο απο αχυρο στην φωτια
Που ολο θυματε τι ξεχνα
Η θλιψη σε χτυπισε στα πλευρα
Πανω σε μια στιγμη που επλεε χαρα
Πως μια γουλια με κανει τολμηρο
Και νιφαλιο με το κεφαλι κατω ντρεπομαι να στο πω
Κολισαμε στην αμμο με τον ηλιο να πεφτει αργα
Σκαβουμε χαλικια μπας και παρει η ζωη μπροστα
Ερωτευομαστε την στιγμη γιατι ειμαστε χαζο-ρομαντικοι 
Πνυγομαστε απο κραβιες που κρυβουμε μεσα μας
Σπασμους απο ανχος κανουμε οτι χορευουνε στην σκηνη
Και διαφορα τετοια ηλιθια και οπου βγει
Ενα οργανομενο χαος μια μαυρη ζωγραφια
Προσπιοντας οτι ολα ειναι φυσιολογικα
Η μουτζουρα στo μυαλο μου επικρατει
Χρονια καθημερηνης προσπαθιας για να κρατιθω στην ρουτινα αυτη

"suffocation"

3/11/18




Υπηρχαν μερες που χωρεσα ολη την αληθεια στο μυαλο μου
Αλλες μερες μεσα σε μια μικρη δοση της` πεθανα
Υπηρχαν μερες που ζουσα μεσα στο ψεμα και ονειρευτικα
Αλλες μερες μεσα σε αυτο` τον εαυτο μου ειδα στην ακρη του γκρεμου και με εσπρωξα
Ισως η επιτυχια της αποτυχιας που διανυουν τα αποτελεσματα των πραξεων μου μια μερα με κανουν ακομα πιο δυνατο
Τοσο τουλαχιστον που να μην χρειαζομε τις "ευκολες" λυσεις
Ενα ποιημα που δεν μπορω να γραψω καθημερινα
Ειναι αυτο που πραγματικα μου τρωει τα σωθικα
Πως θα τα μπλεξω με την ζωη πραγματικα απορω
Με ενα περιεργο style σαν cartoon με κριτικαρουν ριχνοντας σφαλιαρες οπου βρουν
Ασφυξια πνευμονια με καπνo και το συκωτι το στελνει ολο στο μυαλο
Και εγω αναισθητος σκεφτομε ποτε ειναι η καταλληλη στιγμη να σε πιασω απο τον λεμο