"στα μέροι μέρες χαμένος"

19/5/19


στο μέρος όπου η ουσία πεταγμένη σαν διαφημιστικά φυλλάδια
στην άκρη του δρόμου το βήμα μου καλπάζει με βία
στα φρεάτια το νερό με μίσος πάει μπροστά
γιατί κανείς δεν πρέπει να κοιτάει πίσω μωρό μου 
και εγώ χάθηκα κοιτόντας τον ορίζοντα
άλλη μια μουτζούρα στον τοίχο
από έναν παλιό μου στίχο
και εγώ για να εκδικηθώ τον εαυτό μου γράφω πάλι 
με το μελάνι στις φλέβες μου να λιγοστεύει
και αυτή η φωτιά μέσα μου που ονειρεύεται να κάψει δάσοι, γίνεται στάχτη
ΝΑ μου αποδείξω σήμερα ότι δεν ζούσα χθες
και να τρέξω μέσα στην βροχή τυφλός για να δω τον ήλιο του αύριο 

"βρέχει"

9/5/19

με έσπρωξαν από ψηλά
δεν θυμάμαι πολλά
βυθίστηκα, η ανάσα μου σταθερή σαν το κύμα
και η υπομονή μου από μέταλο γίνεται σκουριά
τα βράδια στον βυθό κρυβόμουνα γιατί ένιωθα ανασφαλής
αλλά τώρα δεν φοβάμαι είμαι στα ανοιχτά
οι καρχαρίες με βρήκαν και ξέρεις κάτι• δεν με νοιάζει
τρεις σειρές από δόντια και η σάρκα μου
σαν φύκια με την κατάρα να πηγαινοέρχεται η μοναξιά
και το νερό αδειάζει την θλίψη του σε κόλπους
ψαρεύοντας την στεναχώρια σε διαφορετικούς τόπους
καλοψημενη στο πιάτο σου γερνάει την πείνα
μπαγιάτικα ποτά γιατρεύουν την δίψα
Αυτή την δίψα που κρατάει σαν υγρασία στο μυαλό

"το πριόνι του ποντικιού"

20/4/19


την νύχτα που πέθανα κοίταξα τον εαυτό μου στην άσφαλτο για τελευταία φορά
γύρισα σπίτι και αντί να κλάψω 
γέλασα και έβαλα να πιω 
εδώ, την μέρα που σκέφτηκα εσένα αντί για μένα 
εδώ σε αυτό το εδώ που τα ξεκίνησα όλα από την αρχή
χαρτί στυλό τσιμέντο και ένα σπίτι 
σφαλιάρες από ανατριχίλες να βιάζουν το κορμί μου
στραβές κορνίζες, αμαρτίες στιγμές πανικού
μηνύματα για την ζωή από το καρτελάκι του τσαγιού 
ρουτίνα τοξικός θηλασμός
μέρα με την μέρα τα αυτιά σου να χαϊδεύει
μια γέφυρα στην Άρτα θυμίζει η ψυχολογία αυτή
ή αλλιώς μια βόλτα στην γκρίζα πόλη του μυαλού μου μεσημέρι κυριακή

"δωμάτιο 13"

22/3/19


όταν το τώρα δεν φτάνει το μετά
και τα τεντωμένα χέρια τ' άστρα
εγώ γράφω για όλες αυτές τις φορές που προσπάθησα 
αυτή η αίσθηση έρχεται κάθε χρόνο
είναι στο μικρό τσεπάκι της μαύρης μου βαλίτσας
που με κάνει να σκέφτομαι τι μου είχα πει μια μέρα 
και βλέπω την ακτή μου να απομακρύνεται
είναι και η μυρωδιά αυτής της πόλης που την γεύτικα τόσο άδεια
προσπάθησα και γέμισα τα στενά της με στίχους  
για να μπορώ να χαμογελάω όταν περνώ

"σκετο"

15/3/19


χθες σε μια δόση μέθης, σου είπα ότι πονάνε όλα μου τα όργανα
η ζάλη δεν με άφηνε και το ξυπνητήρι έπρεπε να χτυπήσει στης 9:22
η μέρα περνούσε αργά και από το αριστερό μου μάτι τα έβλεπα όλα θολά
θα χρησιμοποιήσω την λέξη ανασφάλεια
για να δικαιολογίσω τον πόνο στην κοιλιά
στολίζω το κενό για να κρύψω την αλήθεια που μισώ
κοιτάω ψηλά τον ουρανό
για να δω τον θάνατο από ένα άστρο λαμπρό
αυτή η τελευταία πνοή αποκτά νόημα τρανό
    ..ζούσε για έναν γαμημένο σκοπό

"x3 5:14 "

24/2/2019


κάθε φορά που ανασένω τρέμει η ψυχή χώρος δεν υπάρχει για άλλη σκέψη και αυτές τις μικρές ταχυπαλμίες δεν μπορώ να τις ελέγξω με αυτά τα μεγάλα μάτια σπάει κάθε σπιθαμή και τα κύτταρα μου πέφτουν στο κενό ξέρω ότι μπορώ να δω όσο μακριά σκέφτομαι μπορεί να φοράω γυαλιά αλλά αυτό δεν μου επιτρέπει να βλέπω τα πάντα και απόψε σε σκέφτομαι πολύ έντονα Παράγραφος, σκέψη και ανάσα τρέμω από τα νεύρα ταχυπαλμία και μίσος κάθε άνθρωπος που το κάνει αυτό είναι λίγος Κάπως ανάσενα • τώρα ζωή γέλιο από αστραπή θολή θάρρος και πυγμή γνωστή συνταγή τέλος ημέρας με βρίσκει πάλι εκεί να φωνάζω πως κουράστηκα γαμώ..πως τα βλέπω όλα άσχημα με πήρε χρόνια να βρω την παραλία και χαράμισα δύναμη και χρόνο πράγμα που ποτέ δεν μετανιώνω πολλές φορές το μόνο που μένει είναι η ποίηση και ξέρω να συντηρώ τ' αδιέξοδα μου ξημερώνει, νέα μέρα και θα τα καταφέρω

"γκου-ρου"

20/1/19


ένα βιβλίο σκέψεις προσθέσεις αφαιρέσεις
κουβάρι με κλωστές ίσον επιλογές
σε μια μέρα όλα τα γκρεμίζω 
στεναχώρια απογοήτευση λιπη το βαρύ μου στέρνο στολίζω 
λίγο πριν βγουν τ' άστρα το βράδυ 
βγαίνει στην επιφάνεια το φως 
κι εγώ στο πάτωμα του παρελθόντος στέκομαι μοναχός 
δεν θα κοιμηθώ αν τον γρίφο δεν λύσω 
και με τις ακτίνες του ήλιου ξανά από την αρχή να ξεκινήσω
μέχρι τουλάχιστον να έρθει η νύχτα 
και το κουβάρι μου τυλίξω 
χωρίς οινόπνευμα στην έρημο θα ναυάγησω 
και με τούτο το κουφάρι μου με την φωτιά σε αγγίξω
άτρωτα σώματα που δεν φοβούνται τον θάνατο 
και δάχτυλα που αγγίζουν την ουράνια σιωπή
ξύπνα άλλη μια προσπάθεια κι άλλη μια όπως πριν
κρέμομαι από την τελευταία κλωστή
διάλυσε το σκοτάδι την δύσκολη αυτή στιγμή .

"αργη κινηση"

 7/1/19


ολα στραβα ουρανε μου και κουραστικα μια μαυρα μια ασπρα με την ζωη τα χαλασα πηρα φορα και καπως ετσι την πατησα επιλογες που δεν συμβαδιζουν με τα θελω καλως ηρθες στης ζωης μου το μπουρδελο και ετσι μια νυχτα που ηπια πολυ σου ειπα τι πιστευω ανεξηγητος o κοσμος των ματιων σου και ενας γαλαξιας με λογια στην ακρη των χειλιων σου δεν σβηνει σου λεω φωναζω προσπαθω οτι χτιζω το γκρεμιζω και παλι απο την αρχη γυριζω αφυσικα οσα σου φανταζουν λογικα την αποψη σου δωσε μου γαμω τα ιδανικα τo δακρυ σου να χαϊδευει την βαθια μου πληγη απο εδω μεχρι τον διαολο' στην θαλασσα προχωραμε και οπου βγει στο δωματιο μου χορευω ρομαντικα σαν να σπανε κοκκαλα στον αερα ρυθμικα ολα τα στοιχεια μπλεκονται στο κεντρο της γης μεσα στην ερημο του μυαλου μου τρεξε να κρυφτεις μια στιγμη κολλαει στο παντα και εγω νεκρος ανασταινομαι για παντα

skase oneireuomai

30/12/18

Kses ti.. telika fteei to oti stamatisa tis teleutees 2 vdomades na kanw pragmata pou agapaw kai pragmata pou me kanoun na niwthw kala me emena• pragmata pou me veltionoun/ekselizoun otan sou elega gia kinitra to topothetisa lathos apla gia kapoio logo katevasa ta rola evala Fraxmous se ola auta ta pragmata.
To oti eimai lupimenos pantos nai to pisteuw kai to poto polles fores me rixnei se auton ton vourko tis dustixias gi auto me eides etsi xthes twra den kserw  ti allo na pw apla auto/ ta gkremisa ola kai ksanaprospathw apofeugontas auto to keno

kapws etsi me mia mikrh eksomologhsh se ena taksidi me enan filo epilegw na kleisw ton kuklo tou 18' kalh xronia 

"shape of voice"

25/12/18



φτιαχμενοι στο σκοταδι για το σκοταδι
δεν μπορουμε να κλαψουμε κι ας μας το ταξαμε
το μονο που μπορουμε ειναι το να γελαμε
κι οταν με ρωτας γιατι πινω
γιατι η ματαιοτητα στο κεφαλι μου δεν σβηνει αλλιως
φτιαχμενες μερες καταληγουν στο κενο
η υγρασια στο δεντρο στα φυλα στον κορμο του σωματος μου κραταει στιγμες
αλλα στα πνευμονια μου γινονται ουλες
με αρρωστισε ο κοσμος που κλεινω μεσα στο μυαλο μου 
κι για το καθε τι που δεν καταφερα να κανω δικο μου
τι σχημα εχει η φωνη μεσα απο ενα γραπτο;που καταληγουν ολες αυτες οι σκεψεις..
οπως ειπα το μονο που μπορουμε να κανουμε ειναι να γελαμε
και βγαινουν απο μεσα μας οι τοξινες, τα ονειρα, τα αποθημενα τα ιδανικα..
εκπαιδευτικα απο αυτο και κανω την προσπαθεια αλλά ολο την χανω

"η καρδια του διαστηματος"

5/12/18



με κανει να νομιζω οτι βελτιωνομαι
η ετσι πιστευω τουλαχιστον
η αισθηση οταν κοιμαμαι το πρωι
οταν ξυπναω το βραδυ
ο ιδρωτας που βγαινει απο τους πορους οταν ιδρωνω
οταν τρεχω οταν περπαταω οταν πεφτω
η ιδεα οτι νιωθω λιγο πιο πολυ ζωντανος
η χαρα οταν κανω πραγματα που αγαπω
και η αποτυχια που καθε φορα με τρεφει με γνωση
τα πραγματα που με στεναχωρουν..
και οταν πεφτω πια• εχω ενα μικρο μπαλονι στην πλατη
η νεα μου καρδια μια νεα αρχη
πολλες φορες με βια με παει στην αρχη
τα χερια μου μια μεγαλη πληγη
το σωμα ψαχνει τροπο να σταματισει την ροη
και το βαρυ μου το κεφαλι πεφτει ακουμπαει την γη
καθε μερα στιγμιαιοι πολεμοι στο μυαλο
δυσκολο να κρυφτω απο τον διπλανο ποσο μαλλον απο τον ιδιο μου τον εαυτο
εχω μια χουφτα πραγματα να κρατιθω αλλιως δεν θα ειχα λογο να ειμαι εδω